'Üçüncü yol' siyaseti

16/02/2008 (642 kişi okudu)

Hani diyorduk ya CHP'nin devletçi ve milliyetçiliğe yönelmesiyle yeni bir siyasi alan oluştu ve bu siyasi alanı dolduracak kimse yok. Bu alan ne CHP türü 'solculuğa' ve ne de AKP türü 'demokratlığa' prim vermeyen 'özgürlükler' konusunda duyarlı insanların alanıydı. Kendini liberal, sol, sosyal demokrat ya da demokrat hisseden insanların. O nedenle de bu kesimi dikkate alarak özgürlükçü yeni bir 'üçüncü yol' siyasetine ihtiyaç var diyorduk. Oysa bu son gelişmeler bu alanın homejen bir alan olmadığını ortaya koydu. 'Özgürlükler' konusunda duyarlı bu kesim başörtüsü konusunda ayrıştı. 'İlkeleri' ve 'korkuları' arasına sıkıştı. Aralarından bazıları koşulsuz yasağın kaldırılmasını savundu. Bazıları ise koşullar öne sürerek tereddütlü davrandı. Bazıları da benim gibi yasağın kaldırılmasını koşulsuz desteklerken, yapılış biçimini 'hoyratça' buldu. Bu kesimin 'hoca' takımı da kendi içinde üçe bölündü ve ayrı imza listeleri dolaştı vs.
Türkiye siyasetinde AKP ve CHP arasında bir 'üçüncü yol' siyasetine ihtiyacı çoktandır konuşuluyordu. CHP'nin milliyetçileştiği, AKP'nin ise topluma güven vermeyen uygulamaları arasında ülkenin temel sorunları olan Kürt sorunu, Alevi sorunu ve tabii 'başörtüsü' sorunu gibi sorunları 'özgürlükçü' ve 'haklar' çerçevesinde çözebilecek yeni bir siyaset arayışı ihtiyacı çoktandır konuşuluyordu. Nitekim örneğin,10 Aralık Hareketi böyle bir arayışın adımlarından biriydi. DİSK'in çağrısı üzerine toplanmış ve iki yıldan bu yana bu yönde çaba göstermekteydi. Tabii bu yönde çaba gösteren başkaları da vardı kuşkusuz. Ama ne var ki bu başörtüsü konusundaki ayrışma bu üçüncü yol siyasetinin de homojen olmadığını, hatlarının belirlenmesi gerektiğini ortaya koydu.
Ortada bir gerçek varsa o da ülkedeki mağduriyetlere işaret etmeden, o mağduriyetler için özgürlük talep etmeden bir 'üçüncü yol' siyaseti bence mümkün değil. Bu nedenle de bir 'üçüncü yol' siyaseti içinde yer alacak özellikle sol ve sosyal demokrat kesimlerin sorunlu toplum projeleri içinden hayata bakmak yerine solun ahlaki pozisyonlarından bakmaları çok daha yararlı olacaktır. Bu ahlaki pozisyonlardan biri kuşkusuz her türlü mağduriyetin yanında olmak. Mağdurların haklarını ve özgürlüklerini savunmak. Güney Amerika'nın yakın tarihinde kilisenin bile kendini uzak tutamadığı bu ahlaki duruş, rahiplerin devrimcilerle birlikte çalışmalarına ve egemen sınıflara karşı birlikte mücadele vermelerine dek derinleşmişti. Dolayısıyla başına örtü koyduğu için üniversiteye gitmesi engellenen kız öğrencilerin mağduriyetlerine solun ahlaki olarak sempati göstermemesi ve destek vermemesi, giderek koşullar ileri sürmesi bence düşündürücü. (Bu çerçevede ÖDP BaşkanıUfuk Uras'ın tavrını da garipsediğimi söylemeliyim). Böyle bir tutumun solun Türkiye'deki düşünce kökenleri üzerine ve özellikle de Kemalizm'le ilişkisi üzerine durmayı gerektirdiği açık.
Eğer bir 'üçüncü yol', Kürtlerin mağduriyetlerini sahiplenmeyecekse, Alevilerin taleplerini kendi talepleri gibi algılamayacaksa, genel olarak kadınların, özel olarak da başörtülü üniversiteli kızların aşağılanmalarına karşı çıkmayacaksa, cinsel ayrımcılığa uğrayanların dertlerine çare aramayacaksa nasıl ve neden üçüncü yol olsun ki? Neden ve nasıl yeni bir ruh ve yeni bir umut olsun ki?

16/02/2008 (468 kişi okudu)

ORUÇ ARUOBA 

Üniversitelerimiz sahiden üniversite değildir. üniversitelerimizde hem altyapı hem anlayış olarak köklü bir reforma gereksinim bulunmaktadır. Türkiye sorun olmaması gereken konuları çözümsüzlük noktasına getirerek enerjisini boşa harcamaktadır

16/02/2008 (403 kişi okudu)

ÜMİT KARDAŞ 

Üniversitenin sundukları
Üniversiteler bugün Avrupa dahil yükseköğrenimde iki şeyi sunmaktadırlar. Zihinsel mesleklerin öğretimi ve bilimsel araştırma ile birlikte araştırmacıların yetiştirilmesi. Üniversite gençlere doktor, avukat, yargıç, öğretmen, ekonomist, yönetici olmayı öğretir. Ayrıca üniversitede araştırma yapılır, bilim üretilir ve araştırma yapmanın teknik ve metotları öğretilir. Ancak ülkemizde gençlere meslek kazandırma yönünden verilen öğretim niteliksiz ve kalitesiz olduğundan sonuç olumsuzdur. Altyapısı olmayan, ülkenin zayıf siyasi ve ekonomik yapısının yansıdığı üniversitelerden fazla bir şey beklenemeyeceği açıktır. Yine ülkemizde üniversitelerin bilim üretme ve bilim adamı yetiştirme işlevi çok düşük düzeydedir. Bu kusur üniversitelerin örgütleniş biçiminden, yasal düzenlemelerden doğduğu gibi bilimsel yönelimin ve araştırma yeteneğimizin geleneksel kıtlığından kaynaklanmaktadır.
Ancak yükseköğrenimin mesleki eğitim ve araştırmadan çok daha önemli bir misyonu kültür ya da çağın sahip olduğu canlı fikirler dizgesinin eğitimini yeniden yaratmaktır. Yaşam bir kargaşa, bir vahşi ormandır. Ama insan beyni o kargaşa ortamında, kaybolmuşluk duygusu içinde tepki gösterir. Kendisine yollar, patikalar bulmaya çalışır. (Tüm kültürlerin başlangıcında yol anlamına gelen sözlere rastlanır. Yunanlılar'da methodos, Çinliler'de Tao.) Diğer bir deyişle evren üstüne fikirler, nesnelerin ve yaşanılan dünyanın ne olduğu hakkında somut kanılar. İşte tüm bunlar, yani fikir ve kanılardan oluşan dizge tam anlamıyla kültürdür. Kültür, yaşam denilen deniz kazasında insanın önüne atılan can simididir. Kültür insanın yaşamı anlamsız bir trajedi gibi yaşamamasını sağlar. (Eriç Murat, 'Kültür ve Yaratıcılık')

Altyapı ve mesleki eğitim
Fikir sahibi olmadıkça insan gibi yaşamayız. Fikirlerimiz neyse biz oyuz. İnsan, yaşamını insanlık yazgısının belli bir evrimi düzeyinde sürdürür. İnsan belli bir kuşağın içine doğar. Bu nedenle insan çağının fikirlerinin düzeyinde yaşamak durumundadır. Kültür her çağdaki fikirlerin yaşamsal dizgesidir. (Raymond Williams, 'Kültür') Çağımız üniversiteleri mesleki eğitimleri karmaşıklaştırmış ayrıca kültür aktarımını ise ortadan kaldırmış bulunmaktadır. Bu eleştiri Avrupa üniversiteleri bakımından yapılmaktadır. Bizim üniversitelerimiz bakımından ise böyle bir eleştiri düşünülmemektedir bile. Çünkü ülkemizde üniversitelerin altyapısı olmadığı gibi, mesleki öğretim dahi yeterince kaliteli verilememektedir. Bilimsel araştırma bakımından üniversitelerimiz ise verimsizlik içindedir. Ayrıca üniversiteler YÖK sistemiyle merkezi, hiyerarşik yapılanma içinde kendi dinamiğini harekete geçiremediği gibi herhangi bir reform hareketine karşı kilitlenmiş bulunmaktadır. Siyasetinde, ekonomisinde, yargısında çözüm üretemeyen bir ülkenin üniversitesini iyi duruma getirmesi olanaksızdır.
Aslında üniversitenin kültür aktarımı yapması çok önemli bir işlevidir. Hatta mesleki eğitimden daha önemlidir. Avrupa sıradan insanının kültür zayıflığı buna bağlanmaktadır. Çünkü Avrupa sıradan insanının Dünya ve insan üstüne çağına yakışır bir fikir dizgesinden yoksun olduğu belirtilmektedir. Aynı sorun bizim insanımız için de geçerlidir. Bugünün insanı her zamankinden daha bilgili, ama her zamankinden daha kültür yoksulu bir avukat, doktor, bilim adamıdır. Bilim, insanın eriştiği en büyük kazanımdır. Ama ondan üstün olan, onun gerçekleşmesine olanak sağlayan, insan yaşamının kendisidir. Bu nedenle meslek sahiplerinin meslekleri dışında kendi çağlarının düzeyinde yaşayarak toplumun yaşamını etkileme yeteneğini kazanmaları önemlidir. İşte bu nedenle üniversitede kültür eğitimini yaratmak temel bir uğraş olmalıdır. Doktor, yargıç, avukat, general veya din adamı bugün fizik kozmosun ne olduğunu bilmiyorsa, insanlığı bugünkü kavşak noktasına getirmiş bulunan tarihsel değişimler konusunda kafasında tutarlı bir kavram bulunmuyorsa, fizik biliminin yarattığı yaşamsal evren fikrine, tarih ve biyoloji fikrine yabancı ise kültürlü insan sayılmaz. Böyle bir insanın gerçekten iyi bir avukat, iyi bir doktor ya da öğretmen olması da çok güçtür. Ayrıca yaşamının mesleki uğraşı dışında kalan alanlarında etkisiz ve güdük kalacak, vasatlığı aşamayacaktır. Oysa yaşam ormanında yolu şaşırmamak için yaşanılan zaman ve mekân üstüne fikir sahibi olmak gerekir. (Gasset, agy) Türkiye dışında Avrupa Üniversitelerinde artık kültür eğitimi başrole çıkmaya başlamıştır.
Sonuç olarak üniversitenin öncelik sırasına göre işlevi üç başlıkta toplanabilir.
1-Kültür aktarımı, 2-Meslek eğitimi, 3-Bilimsel araştırma ve yeni bilim adamlarının yetiştirilmesi.
Şimdi ülkemizdeki üniversitelerin bu işlevi ne denli yerine getirdiğini düşünelim. Üniversitelerimiz sahiden üniversite değildir. Veremeyeceği ve bekleyemeyeceği şeyleri veriyor ve bekliyormuş gibi yapan bir kurum sahte ve yozlaşmış demektir. "İstediğini yapamayan, yapabileceği şeyi istemeli." (Leonardo da Vinci) Dilediğimiz her şeyi olacağımızı iddia edebiliriz ama olmadığımız şeymişiz gibi yapmak doğru bir davranış değildir. Mış gibi yapmak. Bu, kendi kendimizi kandırmak olur ve yozlaşmayı getirir. Böyle bir kurum aşağılanmaya alışır ve özsaygısını yitirir. Bu nedenle üniversitelerimizde hem altyapı hem anlayış olarak köklü bir reforma gereksinim bulunmaktadır. Türkiye sorun olmaması gereken konuları çözümsüzlük noktasına getirerek enerjisini boşa harcamaktadır. Üniversiteye kimliği konusunda tereddüt yaratmayacak her türlü giysiyle girilebilir. Türbanla üniversiteye girmek tartışılacak bir konu değildir... Türkiye üniversite olmayan mekânlarını nasıl gerçek bir üniversite haline getireceğini tartışmalıdır.

Ümit Kardaş: Avukat

AKP çoktan kapatılmalıydı

M.Ali Kışlalı

16/02/2008 (2847 kişi okudu)

Onursal Yargıtay Başsavcısı Vural Savaş 'AKP Çoktan Kapatılmalıydı' başlıklı 367 sayfalık son kitabını yayımladı. Güncel 48 konudan 13'ünü AKP'nin anayasal rejimle ilgili yaklaşımlarını odak noktası olarak kabul edip, bilinen hukuk alanındaki mücadeleci kişiliği ve rejime olan inancını sergiledi. Okurun bu hukuk temelli olayları değerlendirebilmesi için, kitabının 200 sayfalık bölümünü ilgili Anayasa Mahkemesi kararlarına ayırmış.
'Parti Kapatma Nedenleri' ve 'Parti Kapatmayla Yetinmiyorlar' bölümlerinde konunun uluslararası alanda nasıl ele alındığını uzmanca ortaya koyarak tartışmaların bilgi temelini oluşturuyor.
'İrtica İktidardadır' bölümü değerlendirmesinde 10. Cumhurbaşkanı Sezer ile Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt'ın görüşleri de yer alıyor.
'Türk Laisizminin Tanımı', 'Kamusal Alan Sorunu', 'Türban Siyasi Simgedir', 'Türban Yasağının Nedenleri' bölümleri günümüzdeki tartışmalara ışık tutan hukuki yaklaşımlar içeriyor.
Kitaba ismini veren 'AKP Çoktan Kapatılmalıydı' bölümünde, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı iken açtığı dava sonucunda Anayasa Mahkemesi'nin Refah Partisi'nin kapatılmasına nasıl, hangi gerekçe ile karar verdiğini anlatıyor. Daha sonra da Refah Partisi'ni izleyen Fazilet Partisi'nin kapatılmasına sebep olan, bu parti yöneticilerinin türban istismarının Anayasa Mahkemesi'nce nasıl ele alındığını hatırlatıyor. Anayasa Mahkemesi'nin kapatma kararını naklediyor.
Vural Savaş ve ondan sonra Cumhurbaşkanı Sezer'in aynı göreve seçtiği Sabih Kanadoğlu sadece bu görevleri sırasında, Türkiye Cumhuriyeti'nin anayasasında yazılı özellikleriyle şekillenmiş rejimi muhafaza etmek için çaba göstermediler. Emekliye ayrıldıktan sonra da, bu alanda unutulmaz hizmetler yaptılar. Şimdi yerlerine getirilen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı da aynı misyonun gereğini yapıyor. Bu çabaların ne işe yaradığı herhalde çok yakında, Anayasa Mahkemesi'nin vereceği kararla görülecek.
* * *
LE FİGARO'DAKİ MEKTUP- Ankara'da TBMM'de AKP-MHP işbirliğiyle Türkiye'yi nereye götüreceği belli olmayan anayasa değişiklikleri oylanırken Fransa'nın muhafazakâr Le Figaro gazetesinde 'Yaşasın Atatürk-Acı Gün' başlıklı, olayların Avrupa'dan nasıl göründüğünü irdeleyen bir Türk okur mektubu yayımlandı:
"Bu, Türk Anayasası'nın ve onun laik temellerinin tartışmaya açılmasından başka bir şey değildir. AB'nin bu memlekete verdiği tatlı katılım vaatlerinin pek faydalı olduğunu sanmıyorum. Türkiye'nin 'demokratlaşması'nı teşvik etmek onu popülist İslamcılık yolunda daha fazla teşvik etmekten başka işe yaramıyor. (Ancak belki de bu tutum, AB'nin kapısını onun suratına daha kolayca kapatmak için ele alınmış gizli bir strateji olabilir.)
Bu arada anayasanın kefili olan ordu ne yapıyor?
Türkiye'nin modernleşmesi,ülkenin kadınlarına tanınan özgürlükler,hepsi Atatürk'ün mirasıdır ve kimsenin dincilere ödenecek borcu yoktur.
Din siyasetten ayrı tutulmalıdır,aksi halde netice bugün İran'da görünen sefil rejimin benzerine varır.
Türkiye'nin AB'ye katılımı konusunda herkes farklı düşünebilir, ancak şurasını da unutmamak gerekir ki, Türkiye, Avrupa'nın (coğrafi bakımdan) kapısındadır. Olanlara tepki göstermemek, zımnen hadiseleri teşvik etmek ve gözlerimizi kapatmaktır. Yakınımızda baş gösteren bu problem, er veya geç, bir çözüme kavuşturulamazsa, olayların sınırların ötesine yayılmayacağını sanmak mantıki olmayacaktır. Demokratik rejimlerin korunup kollanması kendiliğinden olan bir iş değildir. Aksine; popülist politikalara karşı durmadan devam eden bir savaştır.
AKP İslamcılığı dini akım değil, bir popülist ideolojidir."

Türkiye'deki başörtüsü tartışmaları sadece dinle ilgili değil.

'Beyaz Türkler'le dindar kesim arasında laiklerin kibrinin damgasını vurduğu bir iktidar mücadelesi, gelenekle de modernite arasında bir çatışma söz konusu.

AKP'nin Vakıflar Yasası ve 301 konusunda ayak diremesiyse rahatsız edici

16/02/2008 (600 kişi okudu)

Türkiye'nin laik seçkinlerine göre,

karanlık çağlara doğru geri adım

atılıyor; muhafazakârlarına göreyse

verilmekte geç kalınmış bir hak söz

konusu.

Ne olursa olsun, üniversitelerde başörtüsü takılması üzerindeki yasağı kaldıran ve meclisin onayladığı anayasal değişiklikler, ılımlı İslamcı Başbakan Erdoğan'la laik muhalifleri arasında yeni bir savaşı tetikleyecek.

Çok sayıda üniversite rektörü değişiklikleri, 9 Şubat'ta büyük bir meclis çoğunluğunca kabul edilmesine rağmen görmezden geleceklerini ilan etti.

On binlerce Türk protesto için sokağa döküldü. Anamuhalefet lideri Baykal Anayasa Mahkemesi'ne gitme sözü veriyor ve değişikliklerin laikliğin anayasal güvencelerini çiğnediğini savunuyor.

Mahkeme, geçen mayısta cumhurbaşkanlığı seçimi konusunda çıkan ihtilafta olduğu gibi, bu yönde karar verebilir.

Nasıl bir karar çıkarsa çıksın, değişiklikler fiiliyata geçmeden önce hükümet, kampüslerdeki kılık kıyafete yönelik daha belirgin kurallar için değişiklik yapmalı.

Bazı felaket tellallarının kehanetine

bakılırsa, 1970'lerde solcu

öğrencilerle milliyetçiler ve İslamcılar

arasında yaşanana benzer şiddet

olayları patlak verecek.

AKP iktidara ilk gelişinden beri, başörtüsü kısıtlamalarını kaldırması yönünde tabanının baskısı altında. Anketler çoğu Türk'ün üniversitedeki yasağın kaldırılmasından yana olduğunu gösteriyor.

Generaller bile değişikliğe dair sessizliğini koruyor.

Peki yaygara neyle ilgili?

Bir yanıt şu:

Başörtüsü savaşı aslında sadece dinle ilgili değil.

Daha ziyade orta Anadolu'dan gelen dindar Türklerden menkul yükselen bir sınıfla, generaller ve yargının desteklediği 'beyaz' Türklerden menkul laik seçkinler arasında bir iktidar mücadelesi bu.

İstanbul sosyetesinden biri, "Başörtülü kadınlar eskiden hizmetçimizdi, şimdi komşumuz oldular" diyor kibirle.

Fakat kibir ve iktidar hikâyenin sadece bir kısmı.

Tartışma İslam'la demokrasi arasında olduğu kadar gelenekle modernlik arasındaki bir çatışmayı yansıtıyor.

Birçok Batılılaşmış, orta sınıf Türk, özellikle de kadınlar, hayat tarzları adına korkuyor.

Sarmaşık misali saran muhafazakârlığın bir başka örneği olarak, televizyonda alkol gösterilmesinin yasaklanmasından dem vuruyorlar.

Bir AKP vekilinin başörtüsü konusunda kampüsleri devlet dairelerinin izleyeceğini söyleyerek böbürlenmesi kaygıları daha da artırıyor.

Yasağa karşı kampanya yürütenler bile, hükümetin planlarına dair hiçbir şey bilmediklerinden yakınıyor. Bazıları, amacın yerel seçimlerde oy toplamaktan ibaret olduğuna inanıyor.

AKP cinsler arası eşitliği güçlendirmek konusunda ciddi olsaydı,

"Kabinede birden fazla kadın yer

alırdı" diyor AKP yanlısı bir bayan.

Ve eğer kadınların örtünmesi, Erdoğan'ın iddia ettiği gibi bir hak meselesiyse, hükümet ifade özgürlüğünü suç kılan 301. maddeyi niye kaldırmıyor? Hükümet AB'nin devlet tarafından el konulan mülklerinin gayrimüslim azınlıklara geri verilmesinin kolaylaştırılması taleplerine de ayak diriyor.

Bazılarına göre bunun bir nedeni,

AKP'nin başörtüsü konusunda

meclis çoğunluğunu elde etmek için

küçük bir aşırı sağcı partinin

desteğine ihtiyaç duyması.

Bu gelişmeler çerçevesinde Erdoğan'ın AB üyeliğine azalan ilgisi, liberal destekçileri arasında artan bir rahatsızlığa yol açıyor.

Liberallerin sorunu, yüzlerini çevirecek başka hiçbir yerlerinin olmaması. Atatürk'ü ve modernliği savunduğunu iddia eden Baykal, AB'nin istediği reformların en katı karşıtlarından.

10 yılda art arda üç seçim kaybetmesine karşın sarsılmaz bir biçimde koltuğunda oturuyor.

Daha büyük endişe şu: Türkiye henüz, ister dindar ister laik, ister Türk ister Kürt olsun, bütün bireylerin haklarını koruyabilecek bir denetim ve denge sistemi kurabilmiş değil.

Avrupa yanlısı cumhurbaşkanı Gül'ün de iddia ettiği gibi, AB üyeliği Türkiye'nin hastalıklarına deva olabilir. Tabii ancak Erdoğan (ve mevcut AB üyeleri) kabul ederse.

(14 Şubat 2008)

Mağlup sayılır bu yolda galip

Murat Belge

16/02/2008 (2957 kişi okudu)

Dünyanın en sıradan bilgilerinden biri, yaptığımız bir işi, normal olarak, olabilecek en iyi şekilde yapmak isteriz. Sabah 'odamı, masamı toplayayım' diye yola çıkıyorsam, bunları pırıl pırıl bir hale getirmeye çalışırım. Falan konuda bir yazı yazacaksam, yazının eksik bıraktığı bir şey kalmasın diye titizlenirim.
Ama bazı işler, kendileri, sorunludur. Onların 'iyi yapılması'nın ne gibi sonuçları olacağı konusu, daha baştan tartışmalıdır.
Bir süre önce 'sınır ötesi operasyon' denen iş yapıldı. Bunun öncesinde bombalarla, mayınlarla hayatını kaybeden insanların sayısı iyice çoğaldığı için, toplum da, böyle bir 'operasyon' olmasını istiyor, sabırsızlanıyordu.
Şimdi gene 'yapılan işi iyi yapmak' mantığından gittiğimizde, burada 'iş', son kertede 'öldürmek'. 'Gittim, 20 kişi öldürdüm, geldim' diyene muhtemelen, 'Bravo' diyorlar. Ama '50 kişi öldürdüm, geldim' diyene, tanım gereği, birincinin iki katı tezahürat yapmak gerek. 'İşin' kendine özgü, böylece tırmanıp gitmeye yatkın.
Ama böyle bir olay karşısında bir an durup düşünmek gerekiyor: 20 değil de 50 kişinin hayatına son vermek, bizi çözüme, o 'mutlu son'a yaklaştırdı mı, yoksa uzaklaştırdı mı? Bana sorarsanız, ikincisi oldu, yani uzaklaştırdı. Başından beri de böyleydi bu. Ama daha başlarda, bu konularda içini fazla kurcalamadığımız önyargılarımız, sorgulamadığımız kalıplarımız olduğu için, dünya böyle gösterildiği, kabul edildiği için, bir davranışa kaptırıp gidiyorduk. Gide gide, bugünlere de geldik. O günden bugüne yürünen yol ortada ve o yol üstünde cesetten geçilmiyor. Peki çözüm, o 'mutlu son' nerede? Yaklaştı mı? Hayır, yaklaşmadı, hatta uzaklaştı.
Geçen bu yıllar, bütün bu olaylardan sonra, durumun böyle olduğunu görenlerin sayısı çoğalmaya başlamış olabilir.
Ama bu bakış hâlâ egemen bakış değil, çünkü bizim siyasi ve genel kültürümüzde barışçıllık değil çatışma kavramı egemen. 'Çözüm' denince yumruğu daha kuvvetli vurmak gibi bir şey anlayan, 'uzlaşma' denince ayıp, 'erkek adam'a yakışmayan bir şeyden söz edildiğini düşünen bir kültürel arkaplanımız var.
Türkler ve Kürtler, birlikte varolmanın tarzı'nı arıyoruz. Olayı bütün ayrıntılarından arındırıp en soyut ve yalın haliyle baktığımızda, konu bu, sorun bu. Ben birisiyle birlikte yaşamak istiyorsam, tanım gereği, onun soyunu sopunu nasıl yok edeceğime dair plan yapmam.
Mantığa da, hiçbir şeye de sığmaz bu.
Yakın zamanlara kadar bu olayı 'Zabıta vakası' gibi görmeye, öyle olmadığını bilse bile 'öyleymiş gibi yapmaya' eğilimli olanlar, hiç değilse bir kesimi, bir süreden beri, 'Bu sorun yalnız askeri tedbirle çözülmez' demeye başladılar. Bir zamanlar bu konuda konuşurken 'siyasi çözüm' kavramını telaffuz edenlere 'vatan haini' gözüyle bakılıyordu- öyle bakmak 'makbul vatandaşlık' gereği sayılıyordu.
Şimdi buralarda epey bir şey değişti, sanıyorum. Ama bu değişim hâlâ yeterli değil. Gerek 'yetkili çevreler'de, gerekse doğrudan doğruya toplumun kendisinde, o geleneksel 'çatışmacı/bastırmacı' kültürün öğeleri hâlâ ağır basıyor. Bunu mutlaka değiştirmemiz gerekiyor ve burada medyanın oynadığı ve oynayabileceği rol son derece önemli.